دن کیشوت

هزار دشمنم ار می کنند قصد هلاک             گرم تو دوستی از دشمنان ندارم باک

مرا امید وصال تو زنده میدارد                     و گرنه هر دمم از هجر توست بیم هلاک

نفس نفس اگر از باد بشنوم بویش             زمان زمان چو گل از غم کنم گریبان چاک

رود بخواب دو چشم از خیال تو ؟ هیهات       بود صبور دل اندر فراق تو ؟ حاشاک

اگر تو زخم زنی به که دیگری مرهم            و گر تو زهر دهی به که دیگری تریاک

عنان مپیچ که گر میزنی به شمشیرم         سپر کنم سر و دستم ندارم از فتراک

ترا چنانکه تویی هر نظر کجا بیند               بقدر دانش خود هر کسی کند ادراک

بچشم خلق عزیز جهان شود حافظ           که بر در تو نهد روی مسکنت بر خاک

اول :

پورمحمدی وزیر کشور و دانش جعفری وزیر اقتصاد دولت احمدی نژاد ، هم از قطار دولت نهم پیاده که نه ، با اردنگی بیرون انداخته شدند . برای این افراد نه باید دلسوزی کرد و نه تاسف خورد . چرا که اینها مزد حماقت خود را می گیرند . حماقت اعتماد به مردی که غیر قابل اعتماد ترین بشر بر روی این کره خاکی است . هر چند خود این وزرا هم دست کمی از رئیس دولت ندارند اما به هر حال اظهر من الشمس است که با احمدی نژاد ، این دیکتاتور کوچک ( همانگونه که مقام عظمای ریاست دانشگاه کلمبیا فرمودند ) نمی شود کار کرد . کسی که به قول مولانا شب که می خوابد کرد است و صبح که برمی خیزد عرب و تصمیماتش خلق الساعه است و غیر کارشناسی ( هر چند این غیر کارشناسی بودن تصمیمات نوعی اپیدمی است و جاری در خون ما ایرانی ها ) و در عین حال ادعای مدیریت جهان را در سردارد بی هیچ تردیدی یا روان پریش است و یا از هفت دولت آزاد ...

حالا تصور کنید این موجود عجیب اااا که خدا هم از خلقتش پشیمان است توسط همین وزرایی که با اشک و آه و ناله و شعر از کابینه بیرون انداخته شدند چقدر تعریف و تمجید می شد . همین وزرا اقداماتش را تمجید و توجیه می کردند و نوید کن فیکون شدن امور را می دادند . من معتقدم بر اشک تمساح این رانده شذگان نباید توجهی صورت گیرد . اینان خود نیز دست کمی از رئیسشان ندارند و حالا که می بینند باید با پست و مقام و قدرت خداحافظی کنند به قول مادربزرگ مرحوم ما « زنجموره » می کنند . طرفه آنکه ابلهانی پیدا می شوند که برای کسب این کرسی های خالی کابینه سر و دست می شکنند و البته به سرنوشت پیشینیان خود نیز نیم نگاهی ندارند .

دوم :

جریان کامیاب و پیروز اصولگرایی ، دور دوم انتخابات مجلس را در تهران نیز همانند دور اول قبضه کرد و جز یک نماینده بی خاصیت اصلاح طلب ( علیرضا محجوب ) که عمری است نان کارگر را می خورد و هنوز قدمی در راه این قشر زحمتکش برنداشته است هیچکدام از مهره های جریان اصلاح طلب راهی به مجلس نیافتند و در حسرت ورود به آن به گوشه ای خزیدند . شامورتی بازی های کروبی و جفتک اندازی های اعتماد ملی هم به جایی نرسید و حاکمیت به ادعاهای آنها وقعی ننهاد و برای چاپلوسی هایشان تره هم خرد نکرد . حالا مجلس دقیقا همان چیزی است که آقایان می خواستند . اکثریتی اصولگرا و اقلیتی ناتوان و ضعیف و سر در گم از اصلاح طلبان . هر چند از اختلافات جبهه متحد اصولگرایان و اائتلاف اصولگرایی و رقابت حداد و لاریجانی صحبت می شود اما پر واضح است که اینها به قول مولانا  همچون « جنگ خر فروشان » است ، برای سیاه کردن مردم . ترکیب مجلس و نمایندگانش نشان می دهد که همه چیز برای قیام و قعود های فرمایشی آماده است . امر ، امر ...است و احدی جز ایشان حق ... خوردن ندارد . مبارک باشد .

سوم :

کشاکش موافقان و مخالفان بهره ( سود سابق ) بانکی ادامه دارد . رئیس بانک مرکزی و به تبع آن بانک های دولتی و خصوصی ، مخالف کاهش آن هستند و رئیس دولت و مشاورانش نه تنها موافق کاهش ، بلکه عزم خود را بر کاهش آن جزم کرده اند . به نظر می رسد اردنگی بعدی بر ماتحت طهماسب مظاهری خواهد نشست و ایشان هم از قطار بی ترمز دولت نهم بیرون انداخته خواهد شد . واضح است که جای ایشان را هم برادری از بسیج و یا یکی از حواریون احمدی نژاد خواهد گرفت و آنگاه با ضرب زور و چماق همه چیز را پایین خواهد کشید ( دقت کنید همه چیز را .. حتی تنبان مردم را ) . این کاهش هم جز اینکه مصرف تبلیغاتی دارد و باعث می شود دولت مهرورز در سایه آن چند روزی را به ظاهر بیاساید برای مردم عایدی نخواهد داشت . بانک ها اعتبارات خود را محدود خواهند کرد و باز هم مردم برای گرفتن یک وام اندک به دشواری های عدیده ای مواجه خواهند شد .

چهارم :

و من الله التوفیق

واعظ بدم ، ترانه گویم کردی                         سر حلقه بزم و باده جویم کردی

سجاده نشین باوقاری بودم                          بازیچه کودکان کویم کردی .....