اول :
پورمحمدی وزیر کشور و دانش جعفری وزیر اقتصاد دولت احمدی نژاد ، هم از قطار دولت نهم پیاده که نه ، با اردنگی بیرون انداخته شدند . برای این افراد نه باید دلسوزی کرد و نه تاسف خورد . چرا که اینها مزد حماقت خود را می گیرند . حماقت اعتماد به مردی که غیر قابل اعتماد ترین بشر بر روی این کره خاکی است . هر چند خود این وزرا هم دست کمی از رئیس دولت ندارند اما به هر حال اظهر من الشمس است که با احمدی نژاد ، این دیکتاتور کوچک ( همانگونه که مقام عظمای ریاست دانشگاه کلمبیا فرمودند ) نمی شود کار کرد . کسی که به قول مولانا شب که می خوابد کرد است و صبح که برمی خیزد عرب و تصمیماتش خلق الساعه است و غیر کارشناسی ( هر چند این غیر کارشناسی بودن تصمیمات نوعی اپیدمی است و جاری در خون ما ایرانی ها ) و در عین حال ادعای مدیریت جهان را در سردارد بی هیچ تردیدی یا روان پریش است و یا از هفت دولت آزاد ...
حالا تصور کنید این موجود عجیب اااا که خدا هم از خلقتش پشیمان است توسط همین وزرایی که با اشک و آه و ناله و شعر از کابینه بیرون انداخته شدند چقدر تعریف و تمجید می شد . همین وزرا اقداماتش را تمجید و توجیه می کردند و نوید کن فیکون شدن امور را می دادند . من معتقدم بر اشک تمساح این رانده شذگان نباید توجهی صورت گیرد . اینان خود نیز دست کمی از رئیسشان ندارند و حالا که می بینند باید با پست و مقام و قدرت خداحافظی کنند به قول مادربزرگ مرحوم ما « زنجموره » می کنند . طرفه آنکه ابلهانی پیدا می شوند که برای کسب این کرسی های خالی کابینه سر و دست می شکنند و البته به سرنوشت پیشینیان خود نیز نیم نگاهی ندارند .
دوم :
جریان کامیاب و پیروز اصولگرایی ، دور دوم انتخابات مجلس را در تهران نیز همانند دور اول قبضه کرد و جز یک نماینده بی خاصیت اصلاح طلب ( علیرضا محجوب ) که عمری است نان کارگر را می خورد و هنوز قدمی در راه این قشر زحمتکش برنداشته است هیچکدام از مهره های جریان اصلاح طلب راهی به مجلس نیافتند و در حسرت ورود به آن به گوشه ای خزیدند . شامورتی بازی های کروبی و جفتک اندازی های اعتماد ملی هم به جایی نرسید و حاکمیت به ادعاهای آنها وقعی ننهاد و برای چاپلوسی هایشان تره هم خرد نکرد . حالا مجلس دقیقا همان چیزی است که آقایان می خواستند . اکثریتی اصولگرا و اقلیتی ناتوان و ضعیف و سر در گم از اصلاح طلبان . هر چند از اختلافات جبهه متحد اصولگرایان و اائتلاف اصولگرایی و رقابت حداد و لاریجانی صحبت می شود اما پر واضح است که اینها به قول مولانا همچون « جنگ خر فروشان » است ، برای سیاه کردن مردم . ترکیب مجلس و نمایندگانش نشان می دهد که همه چیز برای قیام و قعود های فرمایشی آماده است . امر ، امر ...است و احدی جز ایشان حق ... خوردن ندارد . مبارک باشد .
سوم :
کشاکش موافقان و مخالفان بهره ( سود سابق ) بانکی ادامه دارد . رئیس بانک مرکزی و به تبع آن بانک های دولتی و خصوصی ، مخالف کاهش آن هستند و رئیس دولت و مشاورانش نه تنها موافق کاهش ، بلکه عزم خود را بر کاهش آن جزم کرده اند . به نظر می رسد اردنگی بعدی بر ماتحت طهماسب مظاهری خواهد نشست و ایشان هم از قطار بی ترمز دولت نهم بیرون انداخته خواهد شد . واضح است که جای ایشان را هم برادری از بسیج و یا یکی از حواریون احمدی نژاد خواهد گرفت و آنگاه با ضرب زور و چماق همه چیز را پایین خواهد کشید ( دقت کنید همه چیز را .. حتی تنبان مردم را ) . این کاهش هم جز اینکه مصرف تبلیغاتی دارد و باعث می شود دولت مهرورز در سایه آن چند روزی را به ظاهر بیاساید برای مردم عایدی نخواهد داشت . بانک ها اعتبارات خود را محدود خواهند کرد و باز هم مردم برای گرفتن یک وام اندک به دشواری های عدیده ای مواجه خواهند شد .
چهارم :
و من الله التوفیق
